1 Piotra

Pierwszy List Piotra, przypisywany apostołowi Piotrowi i napisany około 64-68 roku n.e. w Rzymie – symbolicznie nazywanym «Babilonem» – jest adresowany do chrześcijan rozproszonych po rzymskich prowincjach Azji Mniejszej. Te społeczności cudzoziemców i «tymczasowych osadników» żyły we wrogim środowisku i musiały odpowiadać za swoją wiarę przed władzami i sąsiadami.

Wielkie bogactwo teologiczne tego listu tkwi w jego rozważaniach nad chrztem jako nowym narodzeniem i udziałem w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Chrześcijanie są «rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem na własność przeznaczonym» (1 P 2,9). Wyrażenia te zaczerpnięto z Księgi Wyjścia, aby zdefiniować nową tożsamość ochrzczonego ludu.

W obliczu cierpienia i prześladowań Piotr przywołuje przykład cierpiącego Chrystusa, który «nie złorzeczył, gdy Go złorzeczono, ani nie groził, gdy cierpiał, ale poruczał się Temu, który sądzi sprawiedliwie» (1 P 2,23). Nadzieja przyszłej chwały i pewność obecności Boga leżą u podstaw nienagannego postępowania, którego Piotr oczekuje od swoich naśladowców pośród świata.