Abraham
Abraham wkracza w świętą historię jednym słowem: «Opuść swój kraj, swój lud i dom swego ojca do kraju, który ci wskażę». Wszystko jest tam od samego początku – powołanie, oderwanie, obietnica, ruch. Bóg nie oferuje żadnego wyjaśnienia, żadnej mapy, żadnej widocznej gwarancji. Mówi: idź, a zobaczysz. Abraham odchodzi. To odejście z Ur Chaldejskiego jest aktem założycielskim biblijnej wiary: nie abstrakcyjną doktryną, ale konkretnym krokiem w nieznane, opartym wyłącznie na słowie Bożym.
Życie Abrama – jego pierwotne imię – to ciąg prób i odnowionych obietnic. Bóg obiecuje mu niezliczone potomstwo, mimo że jest stary, a Sara bezpłodna. Obiecuje mu ziemię, mimo że mieszka tam jako obcy. Te obietnice zdają się przeczyć wszelkiej ludzkiej logice. A jednak Abraham wierzy. Paweł powie później, że sama ta wiara została mu poczytana za sprawiedliwość: przed Prawem, przed obrzezaniem, tylko wiara usprawiedliwiała Abrahama.
Przymierze zostaje przypieczętowane głęboko poruszającym nocnym rytuałem: sam Bóg przechodzi między zwierzętami przeciętymi na pół. Zazwyczaj obie strony przymierza przechodzą razem między ofiarami, wzajemnie się zobowiązując. W tym przypadku przechodzi tylko Bóg. To On podejmuje jednostronne zobowiązanie. Abraham jedynie przyjmuje. Ta asymetria leży u podstaw teologii przymierza: Bóg składa obietnice swobodnie, bez żadnych ograniczeń.
Kulminacyjnym momentem historii Abrahama jest ofiara Izaaka – Akeda. Bóg prosi Abrahama o złożenie w ofierze jedynego syna, tego, przez którego miały się spełnić wszystkie obietnice. Abraham odchodzi bez wahania, bez sprzeciwu. Na górze Moria, gdy tylko podnosi nóż, anioł go powstrzymuje. Baran zostaje zastąpiony Izaakiem. Bóg nigdy nie planował śmierci dziecka: chciał wiedzieć, czy Abraham postawi Boga ponad swoje najcenniejsze nadzieje. Odpowiedź brzmi: tak.
Abraham zmarł w bardzo podeszłym wieku, widząc małżeństwo Izaaka i narodziny swoich pierwszych wnuków. Nie dożył spełnienia obietnicy – wielkiego narodu, błogosławieństwa dla wszystkich ludów. Zmarł jednak w pokoju, «pełen dni», jak głosi tekst. Tradycja katolicka czci go jako ojca wszystkich wierzących, duchowego przodka trzech wielkich religii monoteistycznych i niewyczerpany wzór wiary, która kroczy, nie widząc.
Abraham jest paradygmatyczną postacią wiary w tradycji katolickiej. Paweł w Liście do Rzymian przedstawia go jako ojca wszystkich wierzących, zarówno Żydów, jak i pogan: wierzył przed obrzezaniem, a zatem jego wiara poprzedza wszelkie powiązania etniczne czy rytualne. Uosabia usprawiedliwienie przez wiarę, otrzymane jako dar, a nie zasłużone uczynkami.
Typologia Abrahama jest jedną z najbogatszych w całej literaturze patrystycznej. Ofiara Izaaka zapowiada mękę Chrystusa: ojciec ofiarowuje swojego jedynego syna, syn niesie drzewo swojej ofiary, zastępczą ofiarę w ostatniej chwili. Orygenes w swojej Homilii o Księdze Rodzaju rozwija tę paralelę z wyjątkową głębią. Augustyn doszukuje się w Abrahamie obrazu doskonałego posłuszeństwa, które wypełni Chrystus, Syn posłuszny aż do śmierci.
Przeczytaj Księgę Rodzaju 12:1-9 →1Pan zawołał do Abrama: „Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej iz domu twego ojca do kraju, który ci wskażę”. 2Uczynię cię wielkim narodem, będę ci działać i wykonać twoje imię sławnym. Będziesz dostawcą. 3tym, który został dostarczony, a kto ci złorzeczy, będę złorzeczony. I otrzymasz dostępność wszystkich plemion ziemi.
Przeczytaj Księgę Rodzaju 15:1-21 →1Po tych wydarzeniach Pan powiadomienie się Abramowi wiedzy: Nie bój się, Abramie, bo ja jestem tarczą, a nagroda będzie twoja wielka. 2Abram założyciel: „Panie Boże, co mi dasz? Odchodzę bezdzietny, a dziedzicem mojego domu jest Eliezer z Damaszku”. 3Powiedziałem Abramowi: Oto nie dałeś mi potomstwa, więc dziedzicem mojego życia jest człowiekiem z domu moim.
Przeczytaj Księgę Rodzaju 17:1-27 →1Gdy Abram dziewięćdziesiąt dziewięć lat, podłączony do Pana, powiedziałem: Ja jestem Bogiem Wszechmogącym. Chodź przede wszystkim i bądź nienaganny! 2Aby dowiedzieć się więcej, możesz także skorzystać z poniższych instrukcji. 3Abram upadł twarzą na ziemię, a Bóg przemówił do niego tymi słowami:
Przeczytaj Księgę Rodzaju 22:1-18 →1Potem Bóg wystawił Abrahama na próbnika. Powiedziałem mu: Abrahamie! A na temat: Oto jestem. 2Powiedziałem Bóg: Weź swojego syna, twoją jedyną, której miłujesz, Izaaka, idź do kraju Moria, i złóż go tam w ofierze całopalnej na jedną z gór, którą ci wskażę. 3Abraham wstał rano, osiodłał swego osła, został wprowadzony przez dwóch swoich sług i swego syna Izaaka, narąbał drewna na ofiarę całopalną i wyruszył w drogę do miejsca, o którym mowa mu przez Boga.
Przeczytaj Rzymian 4:1-25 →1A co z problemem, co z Abrahamem? 2Jeśli Abraham został usprawiedliwiony z uczynków, ma się czym chlubić. Ale nie ma przyczyny, przez chlubić się przed Bogiem. 3 Co to jest Pismo? «Abraham zaufał Bogu i poczytano mu do zaistnienia.»
Przeczytaj List do Hebrajczyków 11:8-19 →8To przez Abraham, posłuszny powołaniu Boga, wyruszył do ziemi, który otrzymał w dziedzictwie, i wyruszył w swoją podróż, nie posiadaczc, źródło. 9Teraz możesz zobaczyć, czego szukasz, jeśli się nad tym zastanawiasz, jeśli nie jesteś pewien, jeśli nie jesteś pewien, jeśli nie wiesz, czego szukasz, zobaczysz, czego szukasz. 10Oczekiwał wpływu miasta zbudowanego na silnych fundamentach, których architektem i budowniczym jest Bóg.
Przeczytaj Galacjan 3:6-9 →6Jak jest przypadek: «Abraham był chory i poczytano mu to za ryzyko.» 7Wiedzcie więc, że są to dzieci Abrahama, te, które są z wiary. 8Pismo święte, dostarczanec, że Bóg usprawiedliwi narody przez zaufanie, powiadomiło Abrahamowi z góry tę dobrą nowinę: «W każdym z nich będą wszystkie narody».»
1P 1 kanał.
Ac 3 sypialnie.
Odcinek 1 kanał.
Ez 1 kanał.
Gn 12 rozdziałów.
Jest 1 kanał.
Jc 1 kanał.
Lc 6 rozdziałów.
Mc 1 kanał.
Średni 1 kanał.
Góra 5 rozdziałów.
Urodzić się 1 kanał.
Sg 1 kanał.
Jeśli 1 kanał.
