Dawid
Dawid urodził się w Betlejem, jako najmłodszy syn Jessego, z plemienia Judy. Nic w jego pochodzeniu nie wskazywało na to, że będzie królem: pasł trzody, podczas gdy jego starsi bracia paradowali. A jednak to właśnie jego Samuel potajemnie namaścił, zgodnie z wyraźnym poleceniem Boga: «Człowiek patrzy na to, co widoczne dla oczu, ale Pan patrzy na serce». Ten werset natychmiast stanowi klucz do zrozumienia całego życia Dawida – Boga, który dokonuje wyboru według kryteriów niewidzialnych dla świata.
Dawid wkracza do historii, stawiając czoła Goliatowi, filistyńskiemu olbrzymowi, którego obawiała się cała armia izraelska. Uzbrojony w procę i niezłomną wiarę, pokonuje kolosa i natychmiast staje się bożkiem ludu. To zwycięstwo jednak wzbudza w nim zazdrość Saula i przez lata żyje jako zbieg, ścigany na pustyniach Judy. Te lata tułaczki są paradoksalnie jego najbogatsze duchowo: to w jaskini Adullam, w skalnych grotach, rodzą się najpiękniejsze psalmy, modlitwy człowieka głęboko wzruszonego przed Bogiem.
Król najpierw Hebronu, a potem całego Izraela, Dawid zainstalował Arkę Przymierza w Jerozolimie i otrzymał wielką obietnicę Bożą – «Obietnicę daną Dawidowi»: Bóg zapewnił go o wiecznym pochodzeniu, o domu, który nigdy nie upadnie. Ten sojusz dynastyczny jest kamieniem węgielnym wszelkiej nadziei mesjańskiej w Starym Testamencie.
Ale Dawid nie jest świętym z witraży. Jego grzech przeciwko Batszebie i Uriaszowi Hetycie to jedna z najciemniejszych kart królewskiej Biblii. Tym, co wyróżnia go od innych królów, nie jest brak grzechu, ale głębia skruchy: Psalm 51 – «Miserere» – to krzyk złamanego człowieka, który nie szuka usprawiedliwienia, lecz odrodzenia przez Boga.
Dawid zmarł w sędziwym wieku, po zebraniu wszystkich materiałów na Świątynię dla swojego syna Salomona. Kościół czci go jako przodka Mesjasza, wzór skruszonego grzesznika i duchowego ojca wszystkich, którzy od trzech tysięcy lat modlą się Psalmami.
Dawid jest centralną postacią mesjańską Starego Testamentu. Jego królowanie, otrzymane w darze, z jego wzlotami i upadkami, ale zawsze zorientowane na Boga, jest bezpośrednią zapowiedzią Chrystusa Króla. Tytuł «syna Dawida» nadany Jezusowi w Ewangeliach (Mt 1,1; Mk 10,47) nie jest jedynie genealogią: jest wypełnieniem obietnicy z 2 Księgi Samuela 7. Jezus rodzi się w Betlejem, «mieście Dawida», jakby typologicznie przypieczętowując to dziedzictwo.
Ojcowie są jednomyślni. Augustyn w «Państwie Bożym» dostrzega w Dawidzie typ zwycięskiego Chrystusa, który panuje nad Państwem Bożym, podczas gdy Kasjodor interpretuje Psalmy jako pojedynczą modlitwę Chrystusa do Ojca. Orygenes podkreśla, że Dawid „toczy wojny Boże” – jest obrazem Chrystusa walczącego z siłami zła nie bronią, lecz miłością i krzyżem.
1Po śmierci Saula, Dawid powrócił po wrycięstwie nad Amalekitami i pozostał w Ziqlag przez dwa dni.
1Król Dawid był stary, w podeszłym wieku; okrywano go szatami, lecz nie można się ogrzać.
1Salomon, syn Dawida, utwierdził się w swoim panowaniu; Pan, jego Bóg, był z nim i wywyższył go bardzo wysoko.
1Możemy opowiedzieć Ci historię tej opowieści, ale to moja historia,
1Teofilu, w mojej pierwszej książce o spisaniu szeregu czynów i nauk Jezusa,
2S 23 rozdz.
Ac 4 sypialnie.
Ap 1 kanał.
Ez 2 sypialnie.
Hej 1 kanał.
HO 1 kanał.
Jest 1 kanał.
Lc 2 sypialnie.
Mc 2 sypialnie.
Góra 4 sypialnie.
Urodzić się 2 sypialnie.
Ps 77 KM.
Qo 1 kanał.
Jeśli 1 kanał.
1 kanał 19 rozdz.
