Jan Baptysta

Jan narodził się z połączenia dwóch niemożliwości: starego i niemego ojca oraz sędziwej i bezpłodnej matki. Zachariasz i Elżbieta, oboje potomkowie rodów kapłańskich, długo modlili się bez odpowiedzi. Zwiastowanie anioła Gabriela skierowane do Zachariasza w Świątyni – w chwili, gdy ten składał ofiarę kadzielną – zburzyło tę bolesną równowagę. Jan narodził się z misją określoną przed narodzinami: przygotować drogę Panu.

Jako dziecko dorastał na pustyni, w ascezie i ciszy. Kiedy pojawił się nad brzegiem Jordanu, ubrany w skórę wielbłąda i karmiony szarańczą oraz dzikim miodem, natychmiast został rozpoznany jako prorok – pierwszy od czterech wieków. Jego przesłanie było bezpośrednie i bez zbędnych ozdób: nawrócenie, chrzest pokuty, sprawiedliwość społeczna. Przemawiał do tłumów, żołnierzy, celników, faryzeuszy, a nawet do Heroda Antypasa, którego cudzołożny związek z Herodiadą potępiał.

Chrzest Jezusa w Jordanie stanowi widzialne zwieńczenie Jego misji. Jan początkowo stawia opór: wie, że relacja jest odwrócona, że to on musi zostać ochrzczony przez Chrystusa. Jezus jednak nalega, a Jan jest posłuszny. W tym momencie niebiosa się otwierają, Duch zstępuje jak gołębica i rozbrzmiewa głos Ojca. Jan dokonuje wszystkiego w ciągu kilku sekund: przedstawia światu Baranka Bożego.

Uwięziony przez Heroda Antypasa za potępienie jego nieślubnego małżeństwa, Jan czekał w ciemnościach więzienia w Macheroncie. Posłał swoich uczniów, aby zapytali Jezusa: «Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść?». To pytanie nie było wątpliwością, lecz ostatnią lekcją: uczył swoich uczniów, by zwrócili się ku Jezusowi. Ścięty z kaprysu podczas królewskiej uczty, na rozkaz Herodiady za pośrednictwem jej córki Salome, Jan umarł tak, jak żył: dając świadectwo do samego końca.