Przyjaźń, która przetrwała Atlantyk i nigdy się nie rozpadła.
22 sierpnia, gdy Leon XIV stawiał stopę na ziemi Republiki San Marino, a następnie udawał się do Rimini, aby przemówić do uczestników Spotkania Przyjaźni Między Narodami, w cieniu tej papieskiej działalności rozgrywało się inne, bardziej dyskretne, ale równie wymowne wydarzenie. Ojciec Raymond Flores, augustianin i proboszcz parafii św. Judy w Chicago, wyznał, że odwiedził papieża podczas wakacji w Rzymie, opisując to spotkanie jako doświadczenie, które będzie pielęgnował do końca życia. To świadectwo to nie tylko wspomnienie z podróży: odsłania ono samą istotę więzi łączącej papieża z ojczyzną, tę delikatną, lecz trwałą nić, która nie zrywa się, gdy przechodzi się ze statusu syna parafianina do statusu następcy Piotra.
Uderzająca w tej historii jest jej zwyczajność. Ojciec Flores nie jest kardynałem z wizytą ceremonialną ani głową państwa szukającą audiencji dyplomatycznej. Jest proboszczem wspólnoty w South Side w Chicago, tej samej, w której John Prevost, starszy brat papieża, nadal uczęszcza do kościoła jak każdy inny parafianin. Ta bliska więź nie jest anegdotyczna: ukazuje Kościół, który na szczycie swojej widzialnej hierarchii pozostaje zakorzeniony w zwyczajnych twarzach, niedzielnych mszach i posiłkach dzielonych przez przyjaciół z dzieciństwa i lokalnych księży. Chociaż następca apostołów rezyduje w pałacach watykańskich, jego serce wciąż bije w rytmie rodzinnych spotkań w Dolton i Riverdale, tych skromnych przedmieściach, gdzie dorastał młody Robert Francis Prevost.
Ojciec Flores zna Papieża od dawna. Wstąpił do augustianów w 2017 roku, gdy człowiek, który miał zostać Leonem XIV, był jeszcze biskupem Chiclayo w Peru. Od tego czasu towarzyszył Johnowi Prevostowi w licznych wywiadach medialnych na temat jego brata, obecnie papieża. W zeszłym roku, podczas niespodziewanego wyboru 8 maja 2025 roku, on i John Prevost pospieszyli do Rzymu bez konkretnego planu, po prostu kierując się pragnieniem bycia obecnym w chwili radości. Mógł wówczas być świadkiem pierwszych wyjść nowego Papieża poza Watykan, zwłaszcza do Sanktuarium Matki Bożej Dobrej Rady w Genazzano, miejsca bliskiego duchowości augustiańskiej, a następnie do Bazyliki Santa Maria Maggiore, gdzie Leon XIV modlił się przy grobie Franciszka. Ta długotrwała lojalność nadaje pełną wagę świadectwu zebranemu w Castel Gandolfo: nie jest to odosobnione spotkanie protokolarne, ale naturalne przedłużenie duszpasterskiej i braterskiej relacji, która stale się pogłębia.
Probostwo South Side, laboratorium nieoczekiwanej wierności
Parafia św. Judy zajmuje wyjątkowe miejsce w duchowej geografii nowego pontyfikatu. Podczas gdy Robert Francis Prevost dorastał w parafii Matki Bożej Wniebowziętej w Riverdale, gdzie od szóstego roku życia służył jako ministrant podczas piątkowej Mszy św. o 6:30 rano, to właśnie w parafii św. Judy jego rodzina przez dziesięciolecia uczęszczała na niedzielną Mszę św. i to właśnie tam jego brat John pozostaje aktywnym parafianinem do dziś. W sierpniu 2024 roku, będąc jeszcze kardynałem Prevostem, prefektem Dykasterii Biskupów, właśnie w tej parafii odbył swoją ostatnią wizytę w Ameryce przed wyborem, uczestnicząc w serii konferencji, aby omówić, jak to ujął ojciec Flores, «tak wiele wspaniałych i pełnych nadziei rzeczy w życiu Kościoła». Ten szczegół nie jest bez znaczenia: przyszły papież postanowił, kilka miesięcy przed wyborem, powrócić nie do kręgów rzymskich, które odwiedzał codziennie, lecz do parafii swojego długiego dzieciństwa, aby przemówić do zwykłych wiernych.
Ta wierność miejscom i twarzom znajduje uderzające echo w Piśmie Świętym. Prorok Eliasz, po konfrontacji z kapłanami Baala na górze Karmel, powraca wyczerpany na pustynię i to właśnie tam, pod terebintem, anioł Pański przychodzi go nakarmić, zanim odeśle go z misją: «Wstań i jedz, bo droga jest dla ciebie zbyt długa» (1 Krl 19, 7). W tym boskim geście kryje się lekcja, którą wizyta ojca Floresa ilustruje na swój sposób: zanim powróci, by stawić czoła wielkim sprawom świata w San Marino lub Rimini, najwyższy pasterz Kościoła powszechnego musi również na nowo odkryć skromne terebint, z którego pochodzi, tę ożywczą więź z ludźmi, którzy nie oczekują od niego niczego poza braterską obecnością. Ten wymiar nigdy nie jest anegdotyczny w życiu duchowym: przypomina nam, że świętość nie buduje się w abstrakcji władzy, ale w wcielonej ciągłości najskromniejszych relacji.
Film dokumentalny «Leo z Chicago», wyemitowany przez media Stolicy Apostolskiej jesienią 2025 roku, uwypuklił już ten wymiar poprzez świadectwa zebrane w Stanach Zjednoczonych, ukazując mężczyznę, który od dzieciństwa przejawiał wyraźne zamiłowanie do życia religijnego, bawiąc się w odprawianie mszy w piwnicy domu i recytując modlitwy po łacinie z wczesną powagą, która bawiła jego bliskich. Ojciec Flores pojawia się w filmie dokumentalnym, obok kilku parafian z kościoła św. Judy, jako uprzywilejowany świadek tej ciągłości między chłopcem z Dolton a Papieżem. Jego powtarzająca się obecność w wywiadach poświęconych Papieżowi, zwłaszcza w ciągu pierwszych stu dni pontyfikatu, kiedy to był wspólnie z Johnem Prevostem wywiadowany przez chicagowską stację telewizyjną, potwierdza, że nie jest on okazjonalnym gościem, lecz towarzyszem przyzwyczajonym do niesienia żywej pamięci o Papieżu swojej wspólnocie.
Co ujawnia wytrwałość apelu Augustyna
W tym miejscu musimy rozważyć teologiczne znaczenie tej wierności relacyjnej w świetle samej duchowości augustiańskiej, tej samej duchowości, która ukształtowała duszpasterską tożsamość Leona XIV od momentu wstąpienia do Zakonu św. Augustyna. Dla św. Augustyna przyjaźń nigdy nie jest opcjonalnym dodatkiem do życia chrześcijańskiego: stanowi jego tkankę łączną, konkretną przestrzeń, w której wystawiana jest na próbę miłość. W swoich «Wyznaniach» biskup Hippony opisuje stratę drogiego przyjaciela jako rozdarcie samej duszy – tak głęboko prawdziwa przyjaźń angażuje całą osobę. To rozumienie wyjaśnia, dlaczego Papież, pomimo przytłaczającego ogromu swoich obowiązków, nadal z taką uwagą przyjmuje proboszcza, który po prostu przychodzi go powitać podczas wakacji: nie jest to kwestia protokołu, lecz konsekwentnego stosowania teologii duchowej przyjaźni, odziedziczonej bezpośrednio po ojcu w wierze.
Ta ciągłość między osobą prywatną a papieżem publicznym jest również widoczna w sposobie, w jaki Leon XIV postanowił spędzić drugie lato jako papież. Po dwudziestotrzydniowym pobycie w Castel Gandolfo, od 5 do 27 lipca, poświęconym modlitwie, lekturze i ćwiczeniom, powrócił tam po raz drugi, od 12 do 18 sierpnia, kontynuując w ten sposób letnią tradycję, którą jego poprzednik porzucił w trakcie swojego pontyfikatu. To celowe wznowienie praktyki porzuconej przez Franciszka nie jest jedynie kwestią osobistego komfortu: odzwierciedla koncepcję papieskiego odpoczynku jako czasu otwartego na spotkanie, dalekiego od czystej kontemplacyjnej izolacji. To właśnie w ramach tej odnowionej otwartości odbywa się wizyta ojca Floresa, umożliwiona przez papieża, który nie pozwala, by wakacje stały się nawiasem oderwanym od jego najgłębszych więzi.
Związek Leona XIV z Chicago nigdy nie ograniczał się do prywatnych spotkań. W maju ubiegłego roku delegacja miejska pod przewodnictwem burmistrza Brandona Johnsona udała się do Watykanu, aby oficjalnie zaprosić papieża do odwiedzenia jego rodzinnego miasta w 2027 roku, podczas gdy fundacja poświęcona jego spuściźnie zorganizowała pierwszą pielgrzymkę do miejsc jego dzieciństwa, w tym do jego rodzinnego Dolton i parafii, w której służył jako ministrant. Te inicjatywy, w połączeniu ze świadectwem ojca Floresa, malują obraz całego miasta zmobilizowanego do oddania czci, bez wykorzystywania, człowiekowi, którego nadal uważa za swojego. W tym kryje się głęboka lekcja eklezjologiczna: uniwersalność posługi Piotrowej, daleka od zacierania lokalnych uwarunkowań, z których się wywodzi, wręcz przeciwnie, wyolbrzymia je i oddaje na służbę całemu światu. Święty Paweł, pisząc do Filipian z więzienia, wyraził podobną czułość wobec wspólnoty, która była świadkiem jego wzrostu w wierze: «Dziękuję Bogu mojemu, ilekroć was wspominam; i zawsze się raduję w każdej modlitwie mojej za was wszystkich» (Flp 1, 3-4). Ta wdzięczność za pamięć, przeplatana konkretnym uznaniem konkretnych osób, znajduje wyraźne echo w relacji, jaką Leon XIV utrzymywał ze swoją rozległą parafią rodzinną.
Ta wierność nie jest pozbawiona duchowych wymagań dla tych, którzy z niej korzystają. Przyjęcie zaufania papieża, dzielenie z nim chwili odpoczynku z dala od kamer, zobowiązuje ojca Floresa i jego wspólnotę do szczególnej odpowiedzialności: nie przekształcania tej uprzywilejowanej więzi w światową pychę, ale przeżywania jej jako służby świadczonej Kościołowi powszechnemu poprzez pokorne świadectwo parafii sąsiedzkiej. Pierwszy List Piotra przypomina o tym zbiorowym powołaniu każdego ludu kapłańskiego, wezwanego do gromadzenia się niczym żywe kamienie wokół kamienia węgielnego: «A wy sami, niby żywe kamienie, jesteście razem budowani, by stać się duchową świątynią» (1 P 2, 5). Święty Juda, w tym sensie, nie jest jedynie biograficznym tłem pontyfikatu: pozostaje żywym kamieniem w tej budowli, powołanym do kontynuowania własnej misji, nawet gdy jedno z jego dzieci dźwiga teraz uniwersalne brzemię Piotra.
Może Ci się spodobać...
Lectio divina
«Wstań i jedz, bo droga jest dla ciebie zbyt długa». 1 Królów 19:7
Ty, który dźwigasz ciężar, jakie jest twoje ukryte źródło, które cię karmi, zanim znów wyruszysz? Czy istnieje twarz, miejsce, stara przyjaźń, do której powracasz, gdy ciężar staje się zbyt wielki? Czy boisz się przyznać, że nawet najwyższa posługa potrzebuje terebintu, by odpocząć? Co byś zrobił, gdyby anioł przyszedł do ciebie dzisiaj i powiedział ci, że podróż jest zbyt długa dla ciebie samego?
Panie, posyłasz anioła pod terebint. Wiesz, że podróż męczy nawet proroków. Ty, który karmisz przed posłaniem, karmisz również moje zmęczone serce. Przypomnij mi twarze, które mnie wczoraj niosły. Niech wrócę, jak Eliasz, by zaczerpnąć ze źródła, zanim znów wyruszę. Niech nigdy nie wzgardzę skromnym chlebem, który poprzedza misję.
Bochenek chleba położony pod drzewem, ręka wyciągnięta w ciszy pustyni.
📁 Raport specjalny
Leon XIV1300 artykułów
Leon XIV, pierwszy amerykański papież, w obliczu sztucznej inteligencji i technologii cyfrowej: sylwetka, dziedzictwo społeczne Leona XIII i wyzwania…
Uzyskaj dostęp do folderu →✝ Odniesienia biblijne
3 fragmenty · 3 księgi
Przerzućcie na Niego wszystkie wasze zmartwienia, bo jesteście cenni w Jego oczach. (1 Piotra 5:7)
Wsparcie dla prześladowanych chrześcijan: nadzieja, chrzest i zachowanie w społeczeństwie.
→ Odkryj Kamień Kodeksu 1- Leon XIV i gest św. Ignacego Antiocheńskiego: kiedy Rzym nauczył się śpiewać jednym głosem ze Wschodem
- Norwegia 2030: Kiedy król zabity mieczem staje się zalążkiem Kościoła
- Ci rosyjscy katolicy, których Rzym wzywa, aby stali się żywymi mostami
- Kiedy amerykańska dobroczynność spotyka się ze wspomnieniem o Hipponie: słowa Leona XIV do Wincentian
Daj swemu słudze serce pełne zrozumienia, aby mógł sądzić Twój lud. (1 Królów 3:9)
Od Salomona i budowy Świątyni do podziału królestwa i proroka Eliasza.
→ Poznaj Kodeks 1 Królów- Nikaragua: Niewidzialne ciało biskupa i wiara, której nie da się sfilmować
- Ghana: Kiedy ksiądz porzuca ołtarz dla munduru
- Moskwa, wtorek: Kiedy kościół liczący mniej niż 400 000 wiernych staje się prawdziwym przedmiotem dyplomacji watykańskiej
- Gdy nie ma pasterza: kryzys posłuszeństwa duchownych w sercu Kościoła ghańskiego
Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia. (Filipian 4:13)
List pełen radości napisany z więzienia: pokora Chrystusa i pokój, który przewyższa wszystko.
→ Poznaj Kodeks Filipiński
🌍 3 zaangażowane kraje
Kolebka zachodniego katolicyzmu i siedziba papiestwa, Włochy, pozostają do dziś jednym z największych krajów katolickich na świecie, pomimo zaniku praktyk religijnych. Wiara w tym kraju sięga I wieku n.e., wraz z kazaniami apostołów Piusa XII…
Odkryj Włochy →
Z ponad 76 130 katolikami, Peru jest krajem głęboko naznaczonym wiarą katolicką, łączącym tradycję kolonialną z żywą duchowością andyjską. Ewangelizacja rozpoczęła się w XVI wieku wraz z dominikanami i Frankami…
Odkryj Peru →
Z ponad 70 milionami wiernych, Stany Zjednoczone są domem dla jednej z największych na świecie wspólnot katolickich pod względem liczby wiernych, mimo że katolicy stanowią zaledwie 21% populacji. Ewangelizacja rozpoczęła się...
Odkryj Stany Zjednoczone →
